روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
26 اسفند 1395  |  بین الملل  |  کد خبر: 28661
0
0
درباره‌ مدرسه هر چه می‌دانید بنویسید!
فاضل ترکمن - به‌نام‌خدا و عرض سلام و این‌ها، انشای خود را به‌شدت آغاز می‌نمایم.مدرسه جایی است که دست آدم را در آن با خط‌کش قلم می‌کنند که چرا مثلاً به قول معروف: «دیر اومدی، خیلی دیره/ جای دیگه دل اسیره...» و غیره. ما هم همیشه به آقای ناظم می‌گوییم که تقصیر ما نیست آقا چون پدر و مادرمان تا صبح سریال‌های شبکه‌ «فارسی وان» را تماشا می‌کردند، ما خواب‌مان نمی‌برد. به‌خصوص که بازیگران این سریال‌ها خیلی سر و صدا نموده و هی با هم دعوا می‌کردند که: «دیگه دوستم نداری؟!» یا «دستت رو شده برام» و این مسائل باعث می‌شوند تا من هر روز دیر به مدرسه برسم و ناظم را ناراحت کنم که خوشبختانه با تلاش‌های حسام نواب صفوی و تعطیل شدن این شبکه خیال‌ همه راحت شد.
ما در مدرسه شدیداً آموزش و پرورش داده می‌شویم.زیرا کتاب‌های درسی ما بسیار خوب و مفید هستند و حتی از فواید گاو و گوسفند نیز بیشتر است.ما در کتاب‌های درسی می‌خوانیم که نباید با کشورهای دیگر خیلی دوست باشیم و برجام کلا چیز بدی است. ما از مدرسه بسیار ممنون هستیم که صبح‌های زود ما را نیم ساعت با چشم‌های قی کرده و به زور کتک وادار می‌کند تا مراسم شادبخش صبحگاهی را به انجام برسانیم. این خارجی‌های عقب افتاده، همه‌شان حسرت دارند که از این مراسم‌ها داشته باشند، اما ندارند و مسئولین مدارس بی‌صاحاب آن‌ها را فقط به اردوهای علمی‌ـ‌ تفریحی بی ادب می‌برندشان، دریغ از یک بخاری نفتی، دریغ از یک وزیری که بیاید و سیستم آموزشی را بدون هیچ زیرساختی همینطور یک هویی تغییر بدهد.
ما در مدرسه موهای‌مان را با شماره صفر که نه باشماره درجه یخ زدن الکل می‌زنیم یعنی پدرمان می زند و گرنه آقای ناظم به زحمت می‌افتد. ما از مدیر، ناظم و به‌خصوص معلم مهربان خویشتن بسیار مرسی داریم که آنقدر برای ما تلاش می‌کنند که پرورش بیابیم و حتی در این راه از بر زبان آوردن کلمات مبارکی مثل گوساله و الاغ اصلاً خودداری نمی‌کنند تا ارتفاع اعتماد به نفس ما هی برود بالا.الهی خارجی‌ها قربان ما داخلی‌ها بروند که آنقدر خلاق هستیم. همین کتاب ادبیات فارسی ما نماد یکی از خلاقیت‌های باور نکردنی است دیگر. مثلاً این‌که ما فقط شعرها و داستان‌های آموزنده را می‌خوانیم تا کارهای خوب خوب یاد بگیریم و هیچ‌وقت در کتاب‌های ادبیات ما داستان‌هایی نظیر «داش آکل» پیدا نمی‌شود که بدآموزی دارد. برای همین است که ما در کشور خود جرم و جنایت و چاقوکشی نداریم و هیچ‌کس، هیچ‌کس دیگری را با چاقو نمی‌کشد و از چاقو فقط برای بریدن خیار و بادمجان استفاده می‌نماییم.ما از آموزش و حتی پرورش کشور خود کمال تشکر را داریم که آنقدر کتاب‌های ما را مطهر و پاکیزه نگاه داشته‌اند و آثار انسان‌های بدآموزی مثل آن خانم شاعر را هم توی کتاب‌های ما نچپانده‌اند. چون خانم فروغ فرخزاد خیلی بدآموزی دارد. یعنی چه که می‌گوید «پرنده مردنی‌ست»؟‍! این باعث ناامیدی ما دانش‌آموزان می‌شود. ایشان همه‌اش سیاه‌نمایی کرده‌اند و حتی سفیدآب هم از عهده‌ این سیاه‌نمایی‌های برنمی‌آید به جان شما. اگر ما این چیزها را توی کتاب ادبیات خود داشتیم، الان انقدر شاد نبودیم و نمی‌توانستیم تفریحات سالم را بکنیم.ما از سیستم آموزش و پرورش تشکر می‌کنیم که به ما شیر می‌دهد، چون در گذشته به ما شیر نمی‌دادند و فقط به ما می‌گفتند که به شما شیر می‌دهیم اما خبری از شیر نبود و فقط در مدارس شیر آب به وفور یافت می‌شد!
‏fazel.torkaman@gmail.com
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه