روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
28 بهمن 1395  |  سیاست  |  کد خبر: 27093
0
0
حق خوزستان‌ ادا نشد
برات قبادیان- بعید است انسان منصفی پیدا شود که منکر نقش خوزستان در توسعه ایران در 100 سال گذشته باشد. از حفر اولین چاه نفت در مسجدسلیمان در یک قرن و اندی پیش تاکنون، خوزستان به‌مثابه گاو شیردهی برای ایران بوده است. هم اکنون روزانه بیش از ٨٠درصد نفت تولیدی کشور در خوزستان تولید می‌شود. به‌دلیل تک‌محصولی بودن درآمد کشور و وابستگی غیر قابل انکار آن به نفت، یگانه مادر تغذیه کننده، رشد‌دهنده و نگه‌دارنده این کشور پهناور، بزرگ تاریخی و تاریخ‌ساز از نظر اقتصادی خوزستان بوده است. وابستگی تام و تمام کشور به نفت و خوزستان به عنوان انبار نفتی ایران موجب شد تا این استان زرخیز و منشا حیات اقتصادی ایران در همیشه تاریخ، مورد طمع دشمنان بوده و حمله ددمنشانه دشمن بعثی و دفاع جانانه ملت شریف ایران و مردم قهرمان خوزستان در ٨ سال دفاع مقدس را نیز باید در همین راستا تفسیر و تعبیر کرد. خوزستان که از نظر رشد و توسعه در آغاز جنگ جزو دو سه استان اول صنعتی کشور بود، در طول ٨سال جنگ تحمیلی خسارات جبران‌ناپذیری را تحمل کرد و پس از پایان جنگ نیز هیچ‌گاه این خسارات ویژه دیده نشد و جبران نشد. حق این بود که پس از پایان جنگ، این خرابی‌ها جبران می‌شد، لیکن بی‌توجهی مسئولان و به‌ویژه مسئولان خوزستان از زمان خاتمه جنگ تاکنون نه تنها این خسارت‌ها و عقب ماندگی‌ها را جبران نکرد بلکه وضع از آنچه بود، بدتر هم شد. ناامنی و توسعه نیافتگی همه‌جانبه از یک طرف و بی‌توجهی مسئولان از طرف دیگر سرمایه‌گذاران خوزستانی را از خوزستان فراری داد و آن‌ها ترجیح دادند در سایر نقاط ایران و حتی خارج از ایران سرمایه‌گذاری کنند و به‌دنبال چنین وضعیتی مهاجرت خوزستانی‌ها به اصفهان، تهران، کرج و دیگر شهرهای ایران، از خوزستان استانی مهاجرفرست ساخت. سدسازی و ساخت پتروشیمی، توسعه کشت و صنعت نیشکر و غیره نقشی بهتر از تولید نفت برای خوزستان ایفا نکرد. یعنی ساخت سد در بهترین نقاط خوزستان به‌منظور تولید برق همانا و به زیر آب رفتن زمین‌ها و کوچ اجباری ساکنان مناطق زیر آب رفته و حاشیه‌نشینی و بیکاری و دربه‌دری آنان همانا، بدون اینکه خسارات وارد بر آنان جبران شود. کشت و صنعت‌های نیشکر نیز همانند سدسازی برای مردم خوزستان نقش مخرب مشابهی داشت. درآمد و اشتغال چنین فعالیت‌هایی بیش از آنکه نصیب خوزستانی‌ها شود، به مردم سایر استان‌ها تعلق گرفت و حتی خوزستانی‌ها از مدیریت بر این سازمان‌ها و اشتغال در این فعالیت‌ها سهم قابل‌توجهی نبردند و چنین شد که امروز بحران ناشی از بیکاری در خوزستان بیداد می‌کند. انتقال آب خوزستان از سرشاخه‌های کارون به سایر استان‌ها که با روش‌های علمی آبخیزداری و حفاظت از آب و خاک می‌توانست جبران شود نیز، مورد بی‌توجهی و غفلت مسئولان قرار گرفت و جبران نشد. باقی مانده آب کارون و سایر رودخانه‌های ورودی به جلگه خوزستان نیز با سوءمدیریت به فاضلاب تبدیل شد. سدسازی بی‌حساب و کتاب و تولید برق برای کشور فاجعه‌های زیست محیطی دیگری به خوزستان تحمیل کرد که فاجعه خانمان برانداز سد گتوند از آن جمله است. ثروت خوزستان از تولید برق نیز از خوزستان به شکل‌های گوناگون خارج شد. حتی درآمد ناشی از مالیات در بانک‌های خوزستان نگهداری نشد. با بی‌تدبیری تمام و کمال و دور از منطق و عقلانیت، هزاران هکتار از زمین‌های هورالعظیم به بهانه استخراج نفت خشکانده شد.
تالاب‌ها همانند تالاب شادگان نیز یکی بعد از دیگری خشک شدند. منشا خارجی ریزگردها نیز به منشا داخلی افزوده شد تا چرخه فاجعه پدیده ریزگردها برای نابودی تدریجی خوزستان و تبدیل آن به «سرزمین سوخته» و مردم خوزستان به «نسل سوخته» تکمیل شود. کارخانه‌های ریز و درشت چه به‌دلیل پدیده ریزگردها و چه به‌دلایل دیگری تعطیل و یا نیمه تعطیل شدند که این امر بر مصیبت بیکاری جوانان تحصیلکرده نیز افزود. با ظهور و بروز مصائب و مشکلات زیست محیطی همانند پدیده ویرانگر ریزگردها هر روز عده بیشتری از خوزستانی‌ها که توان مالی داشته و دارند، برای در امان ماندن از پیامدهای مخرب و خانمانسوز ریزگردها از خوزستان مهاجرت کرده و مهاجرت می‌کنند. پیش‌بینی بنده این بوده و هست که اگر فکر عاجلی نشود و حل معضلات و مشکلات خوزستان به صورت ویژه دیده نشود، در ٢٠ سال آینده خوزستان به «منطقه‌ای سوخته» تبدیل خواهد شد. خوزستان، این قلب تپنده ایران، امروزه وضعیت خاصی پیدا کرده است و نیازمند توجه ویژه‌ای است. تا دیر نشده است، مسئولان باید خوزستان را خیلی سریع دریابند. مردم خوزستان مردم نجیبی هستند. انتظارات آن‌ها از مسئولان، انتظارات حداقلی و به حقی است. مردم خوزستان حق دارند آبرومندانه زندگی کنند. جوانان خوزستان حق دارند همانند جوانان اصفهان، آذربایجان، فارس و سایر نقاط ایران شغل داشته باشند. خواسته مردم خوزستان، خواسته اضافی و فوق طاقت و توان مسئولان کشور و استان نیست. دولت روحانی گرچه وارث چنین وضعیت اسفناک و ناهنجار تاریخی است، لیکن شایسته نیست نسبت به این خواسته‌های به حق بی‌توجهی کند. اینجانب و دوتن دیگر از اساتید خوزستانی بیش از یک سال پیش به ریاست جمهور نامه نوشتیم و ضمن پیش‌بینی چنین وضعیتی، هم هشدار دادیم و هم راه حل ارائه کردیم، اما متاسفانه توجهی نشد. اگر این بی‌توجهی ادامه یابد، ممکن است تامین هزینه‌های امروز برای کنترل این فاجعه در سال‌های آینده غیر قابل امکان و حتی جبران‌ناپذیر شود.
به‌نظرم مسئولان محترم استان خوزستان باید این دغدغه‌های به حق را در اولین زمان ممکن با استدلال و به صورت منطقی به گوش مسئولان عالی‌رتبه کشوری برسانند. اما مردم عزیز و شریف و نجیب خوزستان که انصافاً تاکنون سختی‌های زندگی و فجایع زیست محیطی را تحمل کردند و دم بر نیاوردند و امروز این مشکلات امان آن‌ها را بریده است و زندگی را برایشان غیرقابل تحمل کرده است، می‌توانند با رعایت قانون و بدون اینکه بهانه‌ای به‌دست بدخواهان بدهند، از طریق نمایندگان خود در مجلس شورای اسلامی پیگیر خواسته‌ها و مطالبات به حق خود باشند. امیدوارم در روزهای آینده شاهد توجه جدی دولت به خوزستان و خواسته‌های به حق مردم نجیب و شریف آن باشیم، انشاءالله.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه