روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
28 بهمن 1395  |  یادداشت  |  کد خبر: 27091
0
0
خدامراد شجاعی
منافع منطقه‌ای در گرو اتحاد منطقه‌ای
سفر روز گذشته دکتر حسن روحانی به دو کشور عربی حوزه خلیج فارس آن هم در زمانی که کشور عربستان تلاش بسیار کرده بود که ایران هراسی رسانه‌ای و سیاسی را در میان اعراب منطقه تشدید کند، بسیار حائز توجه است. به مناسبت این سفر نگاهی به تحولات اخیر منطقه ضروری به نظر می‌رسد.
اگربنا باشد مولفه‌های قدرت منطقه‌ای را بر مبنای نیروی انسانی خلاق، رهبری توانمند، موقعیت ژئوپلتیک، منابع کانی و فراورده‌های نفتی، استعداد نیروی انسانی و... تعریف کنیم، بدون شک جمهوری اسلامی ایران در سطح غرب آسیا، جایگاه ویژه‌ای خواهد داشت که هر گونه اقدام موثر منطقه‌ای بدون دخالت یا حضور ایران ناکام یا ناتمام می‌ماند. اگر مشترکات جمهوری اسلامی ایران با کشورهای حوزه خلیج فارس را که همان دین، قبله، کتاب، فرهنگ و تاریخ تمدن، آداب و رسوم، موقعیت جغرافیایی موثر، منابع اقتصادی فسیلی و دشمنان مشترک است، بر شماریم، خواهیم فهمید که نکات همگرایی بین اعضای کشورهای این منطقه بسیار بیشتر از نکات واگرایی آنان است.
بر کسی پوشیده نیست که سیاست‌های شرق و غرب به دلایل متعدد علیه کشورهای اسلامی به‌ویژه کشورهایی که مخالف آنان است. با طرح این واقعیت که تامین منافع ملی قدرت‌های فرا منطقه‌ای، در تفرقه و تضاد کشورهای اسلامی به ویژه حوزه غرب آسیا نهفته است، می‌توان گفت استثمارگران با تلاش فراوان کشورهای اسلامی و منطقه‌ای را به مقابله مستقیم و غیر‌مستقیم با همدیگر وادار می‌کنند و در این راه یا به تاسیس گروه‌های تندرو با صبغه اسلامی دست می‌زنند یا از گروه‌های مزبور حمایت می‌کنند تا از این روش، به رویارویی مسلمان علیه مسلمان، یا برادر علیه برادر اقدام کنند و به آشوب‌های منطقه‌ای و تضعیف کشورهای اسلامی بپردازند. اگر به ریشه‌یابی جنگ تحمیلی عراق علیه ایران توجه کنیم خواهیم فهمید، در بن‌مایه درونی آن، تضعیف و تخریب دو کشور مهم منطقه‌ای نمایان است و بر همین اساس تئوری مهار دوگانه ایران و عراق از سوی آمریکا با هدف استمرار جنگ فرسایشی بین دو کشور و تضعیف هر دو طرف، طراحی و پشتیبانی می‌شد، تا قدرت‌های فرامنطقه‌ای با خیالی راحت‌تر بتوانند در منطقه حضور فعال داشته باشند و اهداف خود را پیگیری کنند. این کشورها معتقدند برای حفظ و تامین منافع ملی خود در غرب آسیا، بایستی دائما بر طبل خطرناک بودن جمهوری اسلامی ایران بکوبند و از همگرایی بین کشورهای این حوزه ممانعت ورزند. اگر در دوران ریاست جمهوری آیت‌الله ‌هاشمی رفسنجانی و سیدمحمد خاتمی سیاست تنش‌زدایی مطرح و اجرا شد و بسیاری از سوءتفاهم‌های بین‌المللی منطقه را از بین برد، اما دیری نپایید که وقتی دولت‌های نهم و دهم به ریاست محمود احمدی‌نژاد آغاز به کار کرد و تئوری سیاست تهاجمی را در پیش گرفت، آتش آشوب‌های منطقه‌ای را در کنار دیگر کشورها شعله‌ور
کرد. در این وضع و در این منطقه، ایران‌هراسی که از سوی غربی‌ها القا می‌شد، دولت‌های منطقه غرب آسیا را تحت تاثیر قرار داد و به جای همبستگی و همگرایی منطقه‌ای، واگرایی بین ایران و اکثر کشورهای حوزه خلیج فارس رقم خورد. رسانه‌های غربی صهیونیستی با اشاعه اخبار و تهدیدهای تفرقه‌افکنانه، دشمن‌تراشی کشورهای منطقه با ایران را اشاعه دادند و افکار و اندیشه کشورهای مسلمان را علیه جمهوری اسلامی ایران برافروختند.
وقتی دولت تدبیر و امید به قدرت رسید تلاش کرد به حل معضلات بین‌المللی، از طریق دیپلماسی پرداخته و ازکشورهای منطقه بخواهد تا مشکلات پیش روی خود را با ایران و دیگر کشورهای منطقه از طریق دیپلماتیک و با حسن همجواری حل و فصل کنند و در همین راستا چندین نوبت رسما اعلام شد کشورهای منطقه می‌توانند با همکاری جمهوری اسلامی ایران فارغ از حضور کشورهای فرامنطقه‌ای امنیت بین‌المللی و داخلی خویش را حفظ کنند، لذا بهترین چاره آن است که با اتحاد با همدیگر به حل و فصل مسائل منطقه‌ای
بپردازیم.
جمهوری اسلامی ایران گواه سوءاستفاده کشورهای فرامنطقه‌ای را جنگ و کشتارهای مردم عراق، سوریه، بحرین، یمن و... می‌داند که منجر به جنگ علیه همدیگر شده است. در این شرایط وقتی دولت کویت به نمایندگی از شش کشور اسلامی حوزه خلیج فارس، از جمهوری اسلامی ایران درخواست تعامل و روابط و حل وفصل مسائل فی‌مابین کرده است، جمهوری اسلامی ایران با رویی گشاده، این طرح را پذیرفت و تنش‌زدایی چندجانبه کشورهای منطقه را فرصتی مغتنم برای همگان شمرد که حاصلش می‌تواند تامین منافع ملی و حفظ وحدت کشورهای اسلامی
باشد.
گام برداشتن در راه رفع موانع سیاسی اجتماعی می‌تواند به مساعدت چند منظوره کشورهای جهان اسلام بینجامد. بدیهی است اگر کشورهای حوزه خلیج فارس به حل اختلافات و تنش‌های سیاسی خود بپردازند و به تعامل اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی با همدیگر دست یابند؛ نه فقط به تامین منافع ملی خود و کشورهای منطقه کمک می‌کنند، بلکه باعث تغییر رفتار خصمانه مخالفین همگرایی منطقه‌ای
خواهد شد.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه