روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
23 آذر 1395  |  سیاست  |  کد خبر: 23479
0
0
بازیافت آب در ایران، حلقه مفقوده یک بحران آینده
آرمان مرادی / کارشناس ارشد مدیریت شهری- امروزه مدیریت در جهان تحول اساسی یافته است. مدیریت فرایند به‌کارگیری موثر و کارآمد منابع مادی و انسانی در برنامه‌ریزی، سازماندهی، بسیج منابع و امکانات، هدایت و کنترل است که برای دستیابی به اهداف سازمانی و بر اساس نظام ارزشی مورد قبول صورت می‌گیرد. با توجه به بحران آب و منابع آبی یکی از موثرترین مدیریت‌ها مدیریت بحران آب است.
بحران وضعیتی غیر عادی است که در اثر رخداد‌های طبیعی یا عملکرد‌های انسانی به طور ناگهانی در جامعه به وجود می‌آید و مشقت سختی و خسارت عمده‌ای را به یک مجموعه یا جامعه انسانی تحمیل می‌کند و بر طرف کردن آن نیاز به اقدامات و عملیات اضطراری فوق‌العاده و سریع دارد.
در قرن حاضر با توجه به رشد سریع شهرها، مصرف آب بیش از پیش مورد تقاضا قرار گرفته است و از طرفی ثابت بودن منابع آبی منجر به بروز بحران آب و به تبع آن وضعیت ناگوار اقتصادی، اجتماعی و سیاسی خواهد شد. با مدیریت صحیح می‌توان راه‌کارهایی در سطح کلان و خرد برای جلوگیری از مشکل بحران و کمبود آب یافت.
ایران از نظر جغرافیایی دربخش نیمه‌خشک و خشک جهان قرار گرفته به شکلی که میانگین بارش در ایران حدود 250 میلیمتر است درحالی که میانگین جهانی حدود 850میلیمتراست، یعنی بیش از سه برابر ایران.
ایران در شرایطی در مناطق مختلف داخلی با بحران آب روبه‌رو خواهد شد که در خارج از مرزها و با کشورهای همسایه هم می‌تواند طی سال‌های آینده سرحق آب رودخانه‌های مرزی مشکلات متعددی داشته باشد. ایران با 5 کشورعراق(کارون)، ترکمنستان(اترک)، آذربایجان(ارس)، ارمنستان(ارس) و افغانستان(هیرمند) رودخانه مشترک دارد و طبق آمارهای وزارت نیرو سالانه حدود 12میلیارد مترمکعب آب از طریق رودخانه‌های مرزی وارد کشور می‌شود.
طبق تحقیقات سازمان ملل تا سال 2025 تعداد کشورهایی که از کمبود آب رنج خواهند برد به 30کشور می‌رسد که 18 کشور از میان آن‌ها درخاورمیانه و شمال آفریقا جای گرفته و این می‌تواند حساسیت منطقه خاورمیانه که ایران هم در آن جای گرفته برای بروز«جنگ آب» یا «جنگ پنهان» را در ده‌های آینده نشان دهد.
از عوامل کمبود آب در ایران می‌توان به رشد سریع جمعیت و پراکندگی نامناسب آن، کشاورزی ناکارآمد، سوءمدیریت و عطش بیش از حد توسعه، ساختار نامناسب حکمرانی آب، تعدد ذی‌مدخلان، مدیریت ناهماهنگ، ضعف سیاسی سازمان حفاظت از محیط زیست و فقدان نگرش دراز مدت اشاره کرد.
مصارف آب شامل 4بخش خانگی عمومی صنعتی و کشاورزی است که مصرف خانگی بیشترین مقدار مصرف را داراست.
برای مقابله با بحران آب باید مجموعه‌ای از عملیات از طریق سازمان‌های دولتی، خصوصی و مردمی در رویارویی با بحران با هدف تقلیل خسارت و ضایعات، عادی سازی شرایط و باز گرداندن به حالت پیش از بحران صورت گیرد.
برای مقابله با این بحران می‌بایست تهدید را به فرصت تبدیل کرد و برای مقابله با این تهدید‌ها باید بر تعداد سدها و منابعی که آب مطمئن و قابل برنامه‌ریزی شده‌ای را در اختیار قرار دهند افزوده شود و آب شرب و غیر شرب در مصارف تفکیک شود، همچنین بازیافت آب که شامل استفاده از منابع آب فاضلاب و استفاده از آب باران است، که این امر می‌تواند کشور عزیزمان را از این بحران خارج کند. متاسفانه بسیاری از آب بارندگی‌ها به هدر می‌رود و استفاده نمی‌شود که می‌توان با الگو گرفتن از کشورهای پیشرو در این زمینه با بازیافت پساب به این امر نایل شد. طبق آمار منتشره بیشتر از 80درصد آب کشور در بخش کشاورزی مصرف می‌شود و این مقدار آب در کشت هر محصول متفاوت است؛ با اجرایی شدن طرح آب مجازی می‌توان محصولاتی که دارای بالاترین میزان مصرف آب هستند از کشت یا تولید کنار گذاشته یا خارج از کشور تهیه شوند ،همچنین نمی‌توان از نقش موثر و پر رنگ رادیو و تلویزیون و مطبوعات جهت فرهنگ‌سازی در جهت بهبود روند مصرف آب چشم‌پوشی کرد.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه