روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
28 مهر 1395  |  یادداشت  |  کد خبر: 20465
0
0
عادل جهان‌آرای
ترمیم دولت یا تزلزل ناگهانی
معمولا کابینه هر دولتی آینه‌تمام‌نمایی از تفکرات و اندیشه‌های رئیس آن دولت به شمار می‌رود. حتی اگر دولت‌ها براساس ائتلافی حزبی تشکیل شوند، اما وزرا برای پیشبرد امور باید خط‌ومشی کسی را که آنها را انتخاب و به مجلس معرفی می‌کند، اجرا کنند. شاید وزرا با رئیس دولت در برخی زمینه‌ها اختلاف نظر داشته باشند، اما تا زمانی که می‌توانند روی وجوه مشترک خود تمرکز کنند، دولت به کار خود ادامه می‌دهد، ولی هنگامی که وجوه اختلاف افزایش یابد، در نتیجه یا برخی از اعضای دولت جابه‌جا می‌شوند و کابینه ترمیم می‌شود یا در صورتی که تعداد بیشتری از وزرا با رئیس دولت مشکل داشته باشند، کابینه استعفا می‌دهد و کابینه جدیدی روی کار می‌آید.(که البته با توجه به نظام ریاستی ما، این امر بعید است.) از آنجا که در ایران روسای دولت براساس نظام حزبی تشکیل نمی‌شوند و اعضای دولت را احزاب معرفی نمی‌کنند،‌ این موضوع یک نقطه قوت برای رئیس دولت در کشور ما به حساب می‌آید. او می‌تواند افرادی را که با دیدگاه‌هایش همخوانی بیشتری دارند به مجلس معرفی کرده و بعد از رای اعتماد به راحتی برنامه‌های خود را اجرایی کند. اما داستان دولت یازدهم و شخص حسن روحانی نسبت به تشکیل دولت و معرفی وزرا کمی پیچیده و متفاوت است. روحانی شاید تنها رئیس‌جمهوری بود که مجبور شد برای معرفی دو وزیر جمعا 9بار به مجلس برود و به دلیل آنکه مجلس نهم با افرادی که او معرفی می‌کرد، موافق نبودند،‌ برای یک وزارتخانه 5 نفر را معرفی کرده بود. در حقیقت از همان ابتدا سنگ‌اندازی‌ مخالفان روحانی شروع شده بود، این موضوع باعث شد کابینه روحانی از آغاز تشکیل کمی شکننده به نظر آید،‌ به صورتی که حتی برخی گروه‌ها و افراد طرفدار دولت تدبیر و امید معتقد بودند که روحانی لازم است برای رسیدن به اهدافش دولت را ترمیم کند. اما این‌که اکنون استعفای برخی وزرا مطرح است و روحانی می‌خواهد در طول هفت ماه باقی مانده از دولتش، کادر و نیروهایی قوی‌تر و کارآمدتری را به بدنه دولت اضافه کند، بیش از آنکه ضروری به نظر برسد،‌ تقریبا به فشار از بیرون شبیه است. شکی نیست که برخی از وزرا نتوانستند رضایت قاطبه طرفداران دولت را برآورده کنند، اما این موضوع نباید به مفهوم تزلزل ناگهانی دولت باشد. شاید استعفای جنتی بیش از همه محل نزاع باشد. او با وجودی که به شدت از سوی مخالفان دولت و خصوصا دلواپسان با هجمه‌ شدیدی روبه‌روست، اما خروج او از بدنه دولت می‌تواند حامل یک پیام منفی باشد که روحانی در برابر برخی انتقادها عقب‌نشینی کرده است. همان چیزی که خودش پیشتر در قضیه کنسرت‌ها واکنش نشان داد و گفت که «هیچ وزیری در برابر هیچ فشاری نباید عقب‌نشینی کند». حال که موضوع استعفاها از برخی مجاری موثق تایید شد و این‌که جنتی بخواهد یکی ازگزینه‌های خروج از دولت باشد،‌ بیم آن می‌رود تجربه دولت هاشمی تکرار شود و بعد از خاتمی،‌ وزارت ارشاد با 180درجه چرخش در سمت‌وسویی قرار بگیرد که همان طیف دلواپس امروز خواهان همان وضعیت هستند که البته شواهد نشان می‌دهد روحانی آنقدر هوشمند است که به این آرزوی دلواپسان جامه عمل نپوشد. همان‌طور که گفته شد، ‌روحانی باید کابینه‌اش را پیش از این ترمیم می‌کرد و حال اگر قرار است این مرمت سیاسی رخ بدهد، خوب است به قول سخنگوی دولت واقعا «هرجا که احساس کند تصمیمات رو به جلو است و معطوف به اهداف بوده و مشکل جدیدی ایجاد نمی‌کند، آن تصمیم را با قاطعیت دنبال کند و عقب‌نشینی نکند.» به نظر می‌رسد یکی از دلایل کندی ترمیم دولت و تعلل در جابه‌جایی وزرا مشکلاتی بود که دولت از بیرون باآن دست‌وپنجه نرم می‌کرد، اما انتظار می‌رود روحانی دراین فرصت کوتاه بتواند با آرامش بیشتر و با تدبیر بهتر چنان به تمشیت امور بپردازد تا بتواند هم دستاوردهای دولت خود را در طول این چهار سال برای مردم بازتعریف کند وهم آنکه به مردم اطمینان دهد، در اجرای برنامه‌های خود عقب‌نشینی نمی‌کند و برای به سامان رساندن برنامه‌های خود – خصوصا بعد از برجام- به 4 سال فرصت دیگر نیاز دارد.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه